من ۱۷ و ۱۸ بهمن با علي بودم. جريانو از اول براتون تعريف ميكنم

روز تولدم علي زنگ زد و تولدمو تبريك گفت و خبر داد كه فردا قراره بياد رشت و منم يه دنيا با اين خبرش خوشحال شدم. قرار شد كه فردا ساعت ۷ برسه رشت ولي من ازش خواستم كه ساعت ۵ بياد تا بيشتر كنار هم باشيم. فرداييش ساعت ۱ بود كه راه افتاد و ساعت ۵ رسيد رشت و منم رفتم دنبالش بعد از دست دادن و سلام و احوالپرسي علي گفت ديدي چقدرحرف گوش كنم همون ساعتي كه گفتي اومدم. من واقعا حس خوبي داشتم وقتي كنارش بودم. بعد از ۳ماه بود كه ميديدمش. خلاصه تا ساعت ۷:۳۰ با هم تو خيابونا چرخ ميزديم. اولش من رانندگي ميكردم بعد يه جا نگه داشت رفت از سوپر ماركت شيركاكائو گرفت خورديم.علي ميگفت مدتيه هيچ غذايي رو نميتونم خوب بخورم. ميگفت گلئو درد دارم. ازش خواستم بره دكتر ميگه وقت نميكنم برم آخه طفلكي سركار ميره. خيلي سختي ميكشه. خلاصه شيركاكائو رو خورديم بعد از تو كيفش يه ساك دستي برداشت  و داد به من گفت تولدت مبارك. از ته دل خوشحال بودم كه علي برام كادو تولد خريده. تو ساك يه دفترچه خاطرات خوشگل چوبي كه پشتش يه شعر و اسم من حك شده بود و با يه خودكار. علي اونو از مشهد برام سوغاتي گرفته بود. و يه شاخه گل مصنوعي به رنگ قرمز و يه عروسك كوچولو گاو به رنگ قرمز. كلا خيلي ذوق زده شده بودم. هديه رو ديدم و ازش تشكر كردم. دوباره راه افتاديم و اين دفعه اون رانندگي ميكرد. حين رانندگي كردن يهو دستمو گرفت تو دست خودش و من تپش قلب گرفتم. آخه منو علي بار اولي بود كه دستامونو تو دست هم ميگرفتيم. براي يك دقيقه. خيلي احساس دلچسبي بود... خلاصه گشتيمو فردا براي ساعت ۹ صبح بغل خيابونمون با علي قرار گذاشتم كه بيام دنبالش با هم بريم پروژمو تحويل بديم. از لحظه لحظه اي كه كنارش بودم داشتم لذت ميبردم. راستي يه چيز ديگه ام شد صبح از هيجان و استرسي كه داشتم حالت تهوع امونمو بريده بود. يه بيسكوييت كه خوردم اونم گلاب به روتون بالا آورم. خيلي ناراحت بودم ميترسيدم كه حالم خوب نشه. انقدر خدا خدا كردم كه خداروشكر حالم بهتر شد و رفتم دنبال علي كه بريم دانشگاه. دانشگاه رفتيم و پروژمو تحويل دادمو دوباره با هم تو خيابونهاي گلسار  دور زديم. بعدش يه جا ماشينو نگه داشتيم. علي يه پيشنهاد داد گفت كه عكس دونفري بگيريم. آخه تاحالا عكس دونفري نداشتيم. باورتون ميشه ۵سال و نيمه ارتباط داريم. تو اين ۵سال حتي دست همو نگرفته بوديم و عكس دو نفره هم نداشتيم. منم خوشحال شدم از اين  پيشنهاد موبايلمو گذشتم نزديك داشبورد و گذاشتم رو تايمرش كه خودش عكس بندازه. علي دستشو گذاشت رو شونم و يه عكس قشنگ انداختيم. دوباره گشتيم و قرار بعدي رو ساعت ۵ عصر گذاشتيم. دوباره همون برنامه بود. اما اين دفعه بيتشر دستامون تو دست هم بود. الان كه دارم اينارو مينويسم خيلي دلتنگشم. آخه پريرزو ساعت ۱۲ شب دوباره به سمت كرج حركت كرد. قبل از اينكه بره اس داد گفت ليلا دلم خيلي برات تنگ شده اگه برم چه حالي ميشم منم بهش گفتم دل منم برات تنگ شده و نميتونم غم دوريتو تحمل كنم. ميگفت ليلا  بوي عطرت رو دستم مونده. جالب اينجا بود بوي عطر اونم رو دستم منوده بود. حتي تو ماشينم بوي عطر حضورش مونده! هردو ناراحت از اينكه قراره دوباره از هم جدا بشيم. ولي ديگه چاره اي جز صبر و تحمل نداريم. يه چيز ديگه هم بگم. از اون روز كه رفتم پروزمو تحويل بدم تا الان كه ۳روز گذشته هرروز صبح حالم بهم ميخوره. دليلشو خوب نميدونم. ديروز رفتم سرم وصل كردم. امروز دوباره حالم بد شد از دوباره با بابام رفتم دكتر. علي ديشب خيلي ناراحت بود ميگفت عذاب وجدان دارم تو بخاطر من اينطوري شدي. بعدش گفت ۱۰۰ تا صلوات نذر كردم برات حالت خوب بشه. از اينكه ميديدم علي نگران منه خوشحال بودم. ولي متاسفانه امروزم حالم بد شد. فقط خداكنه فردا رو راحت بگيرم بخوابم. واقعا حس بديه حالت تهوع. ببخشيد با اين حرفام حال شما رو هم بد كردم دوستاي من. ولي آبجي بهار ازم خواسته بود يه پست جديد بذارم. منم جز اين حرفا چيزي نداشتم كه بگم.

ممنونم بخاطر تبريك همه ي شما دوستهاي بامعرفت و عزيزم.

شاد و سلامت باشين...